پرشیا، نام سرزمینی است، برجای مانده از روزگارانی که درازای تاریخ را قد نمی دهد. سرزمین که از تاراج مغولان و آتش اسکندرها و حمله ی اعراب و حتی تکانه های زمین، میراث فرهنگ و تمدن هزاران ساله ای را به دوش کشیده تا به دست مردمانی برساند که در پهنای جهان امروز به نام نیک ایرانی، یادآور همان مهر و خرد و فرهنگ و هنر باشند.

آتش اسکندر ستون های تخت جمشیدش را خم کرد، اما نام بلندش را نه. تاراج مغولان کتابخانه هایش را خالی کرد اما خرد مردمانش را نه. حمله ی اعراب ساز باربدش را سوزاند اما ریشه الحانش را از یاد هنرورزانش نه. و حالا امروز می گوییم، زلزله ی بم ارگ و ایرجش را به زیر خاک کشید اما نام و مرامش را هرگز.

ایرج بسطامی از مردم بود، با مردم بود و با مردم رفت. شانه های نازکش توان حمل شهرت و ثروت را نداشت، شانه خالی می کرد و در دل کویر، آنجا که نه نام بود نه غم نان، بر خاک می نشست و استعدادهای جوان این خاک را دانه به دانه کشف می کرد و بارور.

به اصالت این خاک ایمان داشت و دلش می تپید برای میراثی که ماندن و پرورش و انتقالش به نسل های بعد، بزرگترین هدفش بود. ایرج عروج کرد، به همانسان که ارگ و تخت جمشید، اما مرامش را و هدفش را گذاشت تا مسئولیت سنگینی شود بر دوش من و تو و اویی که قلبمان می تپد به عشق سرزمینی که جان می کند تا سیصد و شصت لحن باربد را به خاطر بیاورد و لالایی اش کند به گوش طفل های این سرزمین. طفل هایی که قرار نیست با این لالایی بخوابند. که قرار است بیدار شوند و این بیداری همان مسئولیت من و تو است تا آنقدر که وجودش را داشته باشیم.

سهم ما از این مسئولیت، بنیادی است که بنیاد نهادیم. اینجا البته برای همه ی آنهایی که سپاس این بیداری را دارند، جا هست و آنقدر کار که بر زمین مانده و منتظر شانه های مسئولیت پذیری است که می فهمند این بیداری را به بها می دهند، نه به بهانه. پس: